آداب معلم قرآن

ـ باید هدفش از تعلیم قرآن رضایت خداوند باشد.

ـ نباید هدفش از تعلیم قرآن اهداف و مطامع دنیوی باشد؛ زیرا خداوند می‌فرماید:

مَن کَانَ یُرِیدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِی حَرْثِهِ وَمَن کَانَ یُرِیدُ حَرْثَ الدُّنْیَا نُؤتِهِ مِنْهَا وَمَا لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِن نَّصِیبٍ. (الشورى/ ۲۰).

«کسى که زراعت آخرت را بخواهد، به کشت او برکت و افزایش مى‏دهیم و بر محصولش مى‏افزاییم; و کسى که فقط کشت دنیا را بطلبد، کمى از آن به او مى‏دهیم اما در آخرت هیچ بهره‏اى ندارد».

ـ باید معلمین قرآن پرهیز نمایند از اینکه تعلیم قرآن را مایه کسب و معیشت قرار دهند؛ ولی علما بر سر این مسأله اختلاف رأی دارند که آیا در مقابل تعلیم قرآن جایز است که أُجرت گرفت یا خیر؟ و شاید بهتر آن است که بگوئیم جایز است بدلیل حدیثی که ابی‌سعید روایت کرده که گله‌ای گوسفند را در برابر دعائی که در آن سوره فاتحه خوانده بود گرفته است، و پیامبر صلی الله علیه وسلم نیز از گوشت گوسفندها خورده است.

ـ باید بشدت حذر نماید از اینکه هدفش مراجعه و رفت و آمد زیاد مردم با او باشد.

ـ معلم قرآن باید مواظب باشد که دوستان معلمش را بخاطر تعلیم دیگران که برایشان نفعی در بردارد، مورد کینه و بغض قرار ندهد؛ یعنی از کار آنها ناراحت نشود.

ـ معلم قرآن باید مزیّن به آداب شرع باشد.

ـ معلم قرآن باید دنیا ستیز و از زیادخواهان مال و مکنت دنیا نباشد.

ـ معلم قرآن باید آرام، با وقار و متواضع باشد.

ـ معلم قرآن باید از شوخی کردن و از خنده و قهقهه زیاد حذر نماید.

ـ باید برای تسبیحات، دعا و فضایل اعمال از احادیث رسول الله صلی الله علیه وسلم استفاده کند.

ـ باید از بیماریهای قلبی مانند: حسد، عُجب، ریاء و تحقیر مردم پرهیز کند.

ـ نباید بیشتر از مردم، خیری و نفعی را برای خود طلب کند.

ـ لازم است به آنانی که درس می‌دهد با مهربانی رفتار کند، و آنان را مورد لطف و مرحمت خویش قرار دهد، و آنانرا بر یادگیری و تعلیم تشویق نماید.

ـ تا آنجا که در توان دارد، دانش‌آموزان را نصیحت کند.

ـ بهنگام تدریس و تعلیم باید گذشت داشته باشد.

ـ باید نسبت به دانش‌آموزانش دلسوز باشد و به مصالح آنان همچون مصالح خود و فرزندانش اعتناء نماید، و باید دانش‌آموزانش را همچون فرزندان خود مورد محبت و شفقت قرار دهد، و در جفاکاری و بی‌ادبی آنان همچون فرزندانش بردبار باشد، و باید زشتی این اعمال را با دلسوزی و مهربانی به آنان یاد دهد تا دوباره تکرار ننمایند.

ـ لازم است هر آنچه برای خود دوست دارد برای دانش‌آموزانش هم دوست داشته باشد، و هر آنچه برای خود نمی‌خواهد برای آنان هم تجویز نکند.

ـ باید فضیلت علم و یادگیری آن را به دانش‌آموزان یاد بدهد، تا باعث نشاط بیشتر آنان شود، و همچنین لازم است دنیاستیزی را به آنان یاد دهد.

ـ باید آنان را بر مصالح دنیوی خویش ترجیح دهد، مصالحی که ضروری نیستند.

ـ باید هر کدام از دانش‌آموزانش را آن چیزی که شایسته‌اش می‌باشد بهرمند سازد.

ـ تشویق کردن آنان به محفوظات و مرور آنها.

ـ هر کدام از آنان رفتار پسندیده و نجیبانه داشت او را ستایش نماید.

ـ هرگاه متعلمین زیاد شدند و ازدحام نمودند بترتیب به آنان درس بدهد، و هیچکدام را بر دیگری تقدیم ندارد، مگر بخاطر مصلحت شرعی.

ـ احوالشان را بپرسد، و از آنانیکه غایب هستند علت را جویا شود.

ـ بهنگام تدریس دستهایش را به کارهای بیهوده مشغول نکند، و همچنین بی‌دلیل به اطراف و دیگران نگاه نکند.

ـ باید روبه قبله بنشیند و وضو داشته باشد، و با وقار باشد و لباس پاک و تمیز و سفید (لباس سفید سنت است) بپوشد، و هرگاه به محل کلاس رسید قبل از نشستن دو رکعت نماز بخواند.

ـ از ابن مسعود روایت شده که وقتی به مردم قرآن یاد می‌داد بر روی زانوهایش می‌نشست.

ـ لازم است محل کلاس درسش وسیع باشد تا همه شاگردانش بتوانند در آن بنشینند.

ـ نباید معلم هیچ وقت علم را خوار و ذلیل جلوه دهد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نویسنده: ماجد بن سعود آل عوشن
ترجمه: إسحاق بن عبدالله العوضی


Fatal error: Class 'Attachments' not found in /home3/faezin/public_html/wp-content/themes/32-Hedayat-2sweb.ir/single.php on line 12